POCHODZENIE

Początki  Pirenejskiego Psa Górskiego giną w mrokach dziejów. Wiadomo, że wykształcił się we francuskich Pirenejach i początkowo, psy te służyły do ochrony stadpirenejski pies górski stare zdjęcia owiec i kóz przed wilkami i niedźwiedziami (stąd nazwa „pies niedźwiedzi” lub „wilczy pies Pirenejski”). Często nosiły obroże, a właściwie kołnierze z długimi, stalowymi kolcami, które miały je uchronić przed poranieniem przez drapieżniki. 

W dokumencie pochodzącym z XIV wieku , Gaston Phoebus wspomina o Pirenejskich Górskich, jako psach stróżujących francuskie zamki i dwory.  W 1675 roku Pirenejski Pies Górski  trafia na dwór paryski i od tej pory staje się ulubionym psem władców Francji.  Był tak mocno utożsamiany z arystokracją , że w czasie Rewolucji Francuskiej , był gilotynowany razem ze swoimi właścicielami !

W następnych latach rasa ta uległa gwałtownemu spadkowi populacji. Pod koniec XIX wieku , okazało się, że w swej ojczyźnie, Pirenejski Pies Górski jest rzadkością. Podjęto próby ratowania rasy.

Pierwszy, wyczerpujący opis rasy pochodzi z roku 1897, a zamieszczony został w książce hrabiego Bylanta,  dziesięć lat później powstał pierwszy klub hodowców. W 1923 roku Reunion des Amateurs de Chiens Pyrenees zarejestrowała we francuskim Societe Canine Centrale wzorzec rasy, przygotowany przez Bernarda Senac- Lagrange. Te wszystkie działania, mające na celu stworzenie planowanej  i racjonalnej hodowli przerwał wybuch II Wojny Światowej, w czasie której psy tej rasy były wykorzystywane jako zwierzęta pociągowe (np. do ciągnięcia lekkiej artylerii). Po zakończeniu wojny  baza wyjściowa Pirenejczyków była bardzo nieliczna. Współcześnie sytuacja Pirenejskiego Psa Górskiego jest bardzo dobra, z roku na rok przybywa nowych właścicieli zafascynowanych tą piękną rasą. Należy również podkreślić, że obecny wzorzec rasy tylko nieznacznie różni się od tego pierwszego, co jest bardzo rzadko w spotykane!

TEMPERAMENT

Pirenejski Pies Górski kocha przestrzeń i swobodę, ma naturalną skłonność do bycia samodzielnym i niezależnym. Nowy właściciel powinien o tym pamiętać i starać się być dla niego autorytetem. W żadnym razie nie można go traktować ostro, gdyż może stać się psem strachliwym, wycofanym.Pirenejski Pies górski stare zdjęcie Potrzebuje umiarkowanej ilości ruchu. Gdy, na co dzień może poruszać się po całej posesji, dodatkowy spacer jest mile widziany ale niekonieczny . Ten duży pies (suki 65 do 75 cm, psy 70 do 80 cm w kłębie) charakteryzuję się siłą i zwinnością oraz wybitnym przywiązaniem do swoich właścicieli. Jest idealnym przyjacielem nie tylko dla osoby dorosłej, ale również dla dzieci. Pirenejski Górski jest bardzo wyrozumiały , nie obraża się i nie okazuję agresji. Spotkałam się z opiniami, że Pirenejczyk jest na tyle niezależny, że wszystko mu jedno kto daje miskę i głaska. Absolutnie się z tym nie zgadzam – psy te bardzo potrzebują „swojego”człowieka a codzienna, obowiązkowa dawka pieszczot jest niezbędna! Nie jest to też pies jednego właściciela, który resztę rodziny ledwo akceptuje. Podkreślam  jest to pies rodzinny, który jest również idealnym stróżem.

ZDROWIE

     Pirenejski Pies Górski jest niezwykle odporny, jak również nie przejawia skłonności do schorzeń na tle genetycznym. Stosunkowo rzadko występuje u nich dysplazja stawów biodrowych. Z racji tego, że szybko rosną i są duże, chorują najczęściej z powodu źle zbilansowanej, nieprzemyślanej diety która pociąga za sobą przypadłości natury stawowo – kostnej. W wieku szczenięcym dieta jest elementem kluczowym dla dalszego, zdrowego życia tych psów. Polecam korzystanie z gotowych, pełnoporcjowych karm dobrej jakości, wyłącznie dla szczeniąt oraz podawanie preparatów mineralnych oraz witamin, które ułatwiają właściwy wzrost kości. Pirenejski Pies Górski żyje od 9 do 12 lat. 

PIELĘGNACJA

Najczęściej zadawane pytanie, gdy pojawiam się gdzieś z moimi psami to oczywiście „ - jaka to rasa ?”, jako drugie zwykle pada "- ile czasu Pani poświęca  na czesanie i czyszczenie tej białej sierści ?!”. I tu niespodzianka – czeszę stosunkowo rzadko (i nie z lenistwa :) a kąpię właściwie wyłącznie przed wystawami. Pirenejskie Psy Górskie nie wymagają szczególnej pielęgnacji szaty. Czesanie służy bardziej masażowi skóry i usuwaniu starszej sierści a z kąpielami również nie należy przesadzać. Dwa razy do roku, Pirenejczyk bywa nieco uciążliwy z powodu linienia i wtedy codzienne czesanie jest niezbędne, natomiast poza tym okresem raz w tygodniu zupełności wystarczy. Pirenejski Pies Górski jest szczęśliwym posiadaczem sierści, często określanej jako "samoczyszcząca". To prawda ! Gęsta, naturalnie zabezpieczona lanoliną sierść błyskawicznie "zrzuca" brud. 

Ważnym natomiast jest dbanie o stan sierści  w okolicy uszu i pachwin. Jeżeli to zaniedbamy, bardzo szybko powstaną dredy, będące powodem bolesnych obtarć. Należy również pamiętać o przycinaniu "wilczych pazurów" ponieważ rosną, a nie mając kontaktu z podłożem, nie ścierają się jak wszystkie pozostałe.    

INNE SPOTYKANE NAZWY RASY

 - Great Pyrenees

- Chien des Pyrénées

- Chien de Montagne des Pyrénées

- Pyrenaeen Berg Hund

- Montanés del Pirineo